αρχική | συνδέσεις | επικοινωνία | τεύχος 1

2- Ιούλιος 2003

ΤΟ ΕΤΟΣ ΤΟΥ! Κωνσταντίνου Καβάφη : "Τυανεύς γλύπτης"

Καθώς που θα το ακούσαμε, δεν είμ' αρχάριος/ Κάμποση πέτρα από τα χέρια μου περνά./ Και στην πατρίδα μου, τα Τύανα, καλά/
με ξέρουνε, κ' εδώ αγάλματα πολλά/ με παραγγείλανε συγκλητικοί.

Και να σας δείξω/ αμέσως μερικά. Παρατηρείστ' αυτήν την Ρέα/ σεβάσμια, γεμάτη καρτερία, πανάρχαια./ Παρατηρείστε τον Πομπηίον. Ο Μάριος,/ ο Αιμίλιος Παύλος, ο Αφρικάνος Σκιπίων./ Ομοιώματα, όσο που μπόρεσα, πιστά./ Ο Πάτροκλος ( ολίγο θα τον ξαναγγίξω)./ Πλησίον στου μαρμάρου του κιτρινωπού/ εκείνα τα κομάτια, είν' ο Καισαρίων.

Και τώρα καταγίνομαι από καιρό αρκετό/ να κάμω έναν Ποσειδώνα. Μελετώ/ κυρίως για τ' άλογα του, πως να πλάσω αυτά./ Πρέπει ελαφρά έτσι να γίνουν που/ τα σώματα, τα πόδια των να δείχνουν φανερά/ που δεν πατούν την γη, μον' τρέχουν στα νερά.

Μα να το έργον μου το πιο αγαπητό/ που δούλεψα συγκινημένα και πιο προσεκτικά/ αυτόν, μια μέρα του καλοκαιριού θερμή/ που ο νους μου ανέβαινε στα ιδανικά,/ αυτόν εδώ ονειρευόμουν τον νέον Ερμή.

`

Θεοτόκης Κωνσταντίνος ( Κέρκυρα 1872-1923 ) "Πίστομα" Από τα Διηγήματα -Κορφιάτικες ιστορίες Κείμενα 1982

Όταν ύστερα από την αναρχία πού'χεν ανταριάσει τον τόπον δίνονταν εις όλα τα κακά στοιχεία το ελεύτερο να πράξουν κάθε λογής ανομία, η τάξη είχε πάλε στερεωθεί, κι' είχε δοθεί αμνηστία στους κακούργους, τότες επίστρεφαν τούτοι απ' τα βουνά κι από τα ξένα στα σπίτια τους, κι ανάμεσα στους άλλους που ξανάρχονταν, εγύριζε στο χωριό του κι ο Μαγουλαδίτης Αντώνης Κουκουλιώτης. Είτουν τότες ώς σαράντα χρόνων, κοντός, μαυριδερός, μ'όμορφα πυκνά σγουρά γένια και με σγουρότατα μαύρα μαλλιά. Tο πρόσωπό του είχε χάρη και το βλέμμα του είτουν χαϊδευτικό και ήμερο αγκαλιά κι αντίφεγγε με πράσινες αναλαμπές, το στόμα του όμως είτουν μικρότατο και κοντό δίχως χείλια. Ο άθρωπος τούτος, πριν ακόμα ρεμπελέψουν ο κόσμος, είχε παντρευτεί. Κι όταν πήρε των βουνών το δρόμο, για το φόβο της εξουσίας, έφηκε τη γυναίκα του μόνη στο σπίτι και τούτη δεν του εστάθη πιστή, αλλά με άλλον ( νομίζοντας ίσως πως Κουκουλιώτης είτουν σκοτωμένος ή άλλιώς πεθαμένος ) είχε πιάσει έρωτα κι απ΄τον έρωτα τούτον είχε γεννηθεί παιδί που άξαινεν ωστόσο χαριτωμένα και που η γυναίκα περσά αγαπούσε. >> στην επόμενη σελίδα

`

Γιώργου Χειμωνά : απόσπασμα από το "Ο Εχθρός του Ποιητή" Εκδόσεις Κέδρος, 6η έκδοση, Μάιος 2000.

Η ιστορία της Ελένης Ξένου. Στεκόταν εκεί ακίνητη στο άνοιγμα της πόρτας κι η ομορφιά της ήταν κι αυτή άνοιγμα απ' όπου ήθελαν να περάσουν όλα όσα είχα ζήσει ως εκείνη την στιγμή. Η Ελένη Ξένου άρχισε να μου μιλά κι εγώ την έβλεπα και την άκουγα και καταλάβαινα αμέσως τό νόημα απ' τα λόγια της σχεδόν πριν τα προφέρει κι ήταν σαν να της υπαγόρευα εγώ ό,τι η ίδια έλεγε και διεπίστωνα ακόμα μιά φορά πώς τίποτε δεν υπάρχει και δεν υπήρξε τίποτε παρά μονάχα 'ο,τι εγώ πρόλαβα να σκεφτώ. Και μέ ό,τι εσκέφθηκα στήριξα τον κόσμο και κάθε φορά τον έσωζα κι έλεγα μέ τήν αγωνία τής έσχατης σωτηρίας ευτυχώς και τό σκέφτηκα και θυμήθηκα αυτό και το έζησα γιατί αν δεν προλάβαινα τότε δεν θα υπήρχε. Υπάρχει μονάχα η ώρα που ό νούς αισθάνεται κι αυτήν την ώρα όλα ανοίγουν και όλα κυνδυνεύουν μα μην έχουν υπάρξει ποτέ. Άκουα τά λόγια της να έρχονται από αλλού πολύ μακρυά από τό στόμα της κι από τό πρόσωπό της και σκέφτηκα πως μερικές φορές φαίνονται καθαρά οι διαφορετικές φύσεις των πραγμάτων. Υπάρχει ένας αδιανόητος δύσμορφος σκελετός ζωής πού συγκρατεί τά πράγματα και τυχαία. (...)

`

Γιώργος Ρωμανός: Το μαντίλι του μάγου. από το Περιοδικό Πανδώρα τεύχος 12, 2002.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που προσπαθούσα να παίξω βιολί. Όμως και σήμερα, όπως γινόταν πάντοτε, μόλις άγγιξα με θέρμη τις χορδές τα δάχτυλα μου έλιωσαν κι έσταζαν πηχτό χυμό από ρόδι. Χαλκο- πράσινοι ήχοι με τύλιξαν. Απογοητευμένος το άφησα στην θήκα του κι αμέσως διαπίστωσα την υπερβολή: αντίχειρας, δείκτης, μέσος, παρά- μεσος και το μικρό μου δάχτυλο ήταν στη θέση τους, μπορούσα να τα κινώ σαν τους στήμονες ενό αλλόκοτου φυτού. Το ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να γίνω μουσικός μου είχε γίνει καημός. Ήθελα να γίνω κάποιος, να μάθω κάτι, μια τέχνη έστω και την πιο παράδοξη. με πήρε ξανά το παράπονο. Προσπαθώντας να παρηγορηθώ άρχισα να ρεμβάζω έξω από το παράθυρο. Στον κήπο. Και είδα όλα τα λουλούδια να έχουν απομείνει μόνο με τα κοτσάνια τους. >> στην επόμενη σελίδα

`

Λεία Χατζόπουλου-Καραβία "Ένας χαρτοκόπτης κομμένος στα δύο" Από το Περιοδικό "Αθηναϊκά Γράμματα" Τεύχος 17-18. Αθήνα 1960.

Τούτο τ'απόγεμα θά γινότανε κάτι μεγάλο. Δεν ήξερε τί, μά μέσα του μια μικρή ανησυχία τού τό σιγόλεγε αδιάκοπα. Κι ήταν απίθανο στ' αλήθεια. Η μέρα πέρασε μές σέ γραφεία και διατυπώσεις, που θά'παιρναν κι όλες τις απογεματινές ώρες, ίσως και τ'αυριανό πρωί. Το λεωφορείο πήγαινε απελπιστικά σιγά, σταματών τας κάθε τόσο. Έξω τίποτα για να σου τραβήξει το ενδιαφέρον : ένα σπανό πάρκο, μια γριά κυρία μ'ένα μωρό σε καροτσάκι, ένας εφημεριδοπώλης, μια κοπέλλα με μαύρο κότσο χαμηλά, στο λαιμό της σχεδόν, ένα... Γύρισε απότομα πίσω τό κεφάλι. Μιά κοπέλλα με μαύρο κότσο και στο χέρι ένα βιολί. το λεωφορείο φρενάρισε και στάθηκε. Πετάχτηκε απ' τή θέση του και πήδηξε έξω. Περπάτησε ίσια κατά πάνω της και δεν παραμέρισε να περάσει. Η κοπέλλα σήκωσε τα σκιερά της μάτια και τον κοίταξε με ήρεμην απορία. Εκείνος τά' χασε λίγο. >> στην επόμενη σελίδα

`

Νίκου Καζαντζάκη : Απόσπασμα από την "Ασκητική" από την σελίδα 89, Εκδόσεις Καζαντζάκη.

Όταν στο χάος ό άνθρωπος παλεύοντας υποτάξει μιά σειρά φαινόμενα στους νόμους του μυαλού του κι αυστηρά τούς νόμους τούτους περικλείσει στο λόγο, ο κόσμος ανασαίνει, ταχτοποιούνται οι φωνές, ξεκαθαρίζουν τά μελλούμενα κι όλες οι σκοτεινές ατελείωτες ποσότητες των αριθμών λευτερώνουνται υποταζόμενες στη μυστική ποιότητα.

Με την βοήθεια τού νού μας βιάζουμε την ύλη νά 'ρθει μαζί μας. Ξεστρατίζουμε τις δυνάμες πού κατηφορούν, αλλάζουμε το ρέμα, μετουσιώνουμε τη σκλαβιά σ' ελευτερία.

Δε λευτερώνουμε μονάχα Θεό παλεύοντας τον ορατό γύρα μας κόσμο, δημιουργούμε Θεό.

`

Μακρυγιάννη συνέχεια ... ...Νο2

Γράφω με πολλή αγανάχτησιν αναντίον των, αιτίων όχι να 'χω καμμιά ιδιαίτερη κακία αναντίον τους, αλλά ο ζήλος της πατρίδος, μου δίνει αυτείνη την αγανάχτησιν και δεν μπόρεσα να γράψω γλυκώτερα., Αυτό το χειρόγραφον,από την περίστασιν οπού μου έγιναν πολλές καταδρομές, το είχα κρυμμένο. Τώρα οπού το έβγαλα, το διάβασα όλο και έγραψα, ως τα 1850 Απρίλη μήνα, και διαβάζοντας το είδα ότι δεν ξηγώμαι γλυκώτερα, δια κάθε άτομον.Πρώτο λοιπόν αυτό, και ύστερα σε πολλά μέρη 'παναλαμβάνω, πίσω τα ίδια ( ότι είμαι αγράμματος και δεν θυμώμαι και δεν βαστώ σειρά ταχτική ) και τρίτο, εκείνα οπού σημειώνω εις την πρωτοϋπουργίαν του, Κωλέτη, οπού έκαμεν τόσα μεγάλα λάθη αναντίον της πατρίδας του και της θρησκείας του και των συναγωνιστών του, όλων των τίμιων ανθρώπων -και, να χύση τόσα άδικα αίματα των ομογενών του και να πάθη η δυστυχισμένη, του πατρίδα και να παθαίνει και τώρα εις τον πεθαμόν του από τους ίδιους, τους μαθητάς του και συντρόφους του, οπού μας κηβερνούν, και οι προκομμένες, του οι Βουλές και άλλοι τοιούτοι, οπού δεν άφησαν λεπτό εις το ταμείο,, και όλο το κράτος το 'φεραν σε μίαν μεγάλη δυστυχία και ανωμαλία, και ένας, μεγάλος στόλος των σκύλων μας έχουν μπλόκον, οπού 'ναι περίπου, Μπορείτε να διαβάσετε όλα τα απομνημονεύματα στο: Makriyannis.gr Στο επόμενο τεύχος μας η συνέχεια...

copyright2003©Λογότυπο "Στάχτες" -τα κείμενα μπορούν να αντιγραφούν. Υπεύθυνος έκδοσης και σχεδίασης Στράτος Φουντούλης www.2stratos.com.

Εδρα Περιοδικού: Βρυξέλλες