...................

( 5 )

1 Χρόνος "στάχτες"- Μάρτιος 2004 - σας ευχαριστούμε!

w w w . s t a c h t e s . c o m

α γ ρ ι μ ο λ ό γ ο ς...(ο) _ σ τ α γ ό ν ε ς (οι) _ Νίκος Καχτίτσης _ Νίκος Κάσδαγλης _ Γιάννης Ρίτσος _ Ιωάννης Γρυπάρης _ Μιχάλης Φακίνος _ Νίκος Παναγιωτόπουλος _ Πέτρος Κυρίμης _ Antoine de Saint Exupery _ Italo Calvino _ Κάποιες Νέες Εκδόσεις _ Χώρος Συζητήσεων (Φόρουμ) - ελάτε!

α γ ρ ι μ ο λ ό γ ο ς... (ο)

Φωνή Λαού (η τα Φώτα της Ράμπας.) Αυτό το χιλιοειπωμένο «αν οι εκλογές έφερναν ανατροπές, θα τις είχαν καταργήσει» το άκουσα για πρώτη φορά, πρέπει να ‘ταν στα μέσα του 70. Προσφάτως πάλι, το άκουσα από κάποιο «υποψήφιο» σε κάποιο τηλεοπτικό παράθυρο. Το πήρε και το μάτι μου σε μερικές στήλες εφημερίδων, όμως ξέρω, κάποιοι πονάμε. Ναι πονάμε, σπάνιο είδος ο πόνος, αλλά υπάρχει. Τα φώτα της ράμπας έσβησαν, μαζί και η αυλαία με τις μάσκες. Κάποιοι έφυγαν από τα φώτα, οι προβολείς τώρα δείχνουν άλλους. Ο θίασος παραμένει. Οι πρωταγωνιστές ίδιοι. Πονάμε. εμείς οι τώρα λίγοι, προσδοκούμε πολιτισμό. Πολιτισμό σε όλα. Πονάμε. Απέναντι ένας κότσυφας ρουφά την άνοιξη. Σε λίγο θα βρέξει, βλέπω μοναχικές φιγούρες, μια στρατιά από σκιές μέσα σε αγνοημένες στάχτες. Η λήθη σκέπασε τα πάντα. Γαλήνη και περισυλλογή; Είμαστε αισιόδοξοι. Αλλού κάποιοι προβληματίζονται για το πώς θα δαμάσουν τον αριθμό των βιβλιοθηκών τους που αυξάνεται. Εμείς τις λιγοστές μας βιβλιοθήκες τις έχουμε παρέα με τον σκόρο. Σκόρος, ο καλύτερος φίλος του βιβλίου. Οι υποσχέσεις για κάποια «συμμετοχή» στην «συμμετοχική», λέξεις όπως «στη λήψη αποφάσεων» σαγηνεύουν. Ως πότε; Το μάτι κάνει άλματα από πρωτοσέλιδο σε πρωτοσέλιδο και δακρύζει. Ηγεμόνες κατ’ απονομήν και εκ χρίσματος υπόσχονται. Δημοσθένιους πάντως λόγους δεν ακούσαμε, θέλει κότσια. Πολιτισμός λοιπόν είναι οι εστέτ αντιλήψεις περί της σημειολογίας των ραπτικών του κυρίου πρωτοκλασάτου ε; Η αξιοπρέπεια του λόγου, της εργασίας και της ηθικής πήγαν περίπατο. Μάλιστα, πήγαν περίπατο, αλλά «πολιτισμένο» περίπατο. Έτσι μας είπαν/λένε τα Μέσα. Όλα ήταν πολιτισμένα, έτσι μας είπαν και οι ξένοι παρατηρητές, η Ελλάδα διδάσκει και πάλι πολιτισμό. Μάλιστα. Μας είπαν μπράβο, βεβαίως. Αφού η ανήσυχη σκέψη βυθίστηκε στο βούρκο του «πολιτισμού» τους. Κυρίαρχη η εικόνα. Επώνυμοι, ευρύτατης παιδείας απαγγέλλουν και αναφέρονται σε μορφές φωτισμένες, πουλάνε κύριοι, αυτοί οι άνθρωποι, πουλάνε. Μας εκπολίτισαν πια, πάει. Χαλιναγωγήθηκε η επικίνδυνη κρίση και πονάμε. Ένας μοντέρνος, ελεγχόμενος και αδιάντροπος κομφορμισμός σε ένα αποσιωποιημένο περιτύλιγμα. Ξεχάσθηκε η λέξη «σιχασιά» και όλοι μεταπηδούν από ιδέα σε ιδέα κάνοντας κάθε φορά θόρυβο, όπως τα άδεια τενεκεδάκια που κλωτσούσαμε, μαζί με τη νιότη μας.

αρχή σελίδας

σ τ α γ ό ν ε ς ... (οι)

Ο ΆΡΑΒΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ Άδωνης ήρθε στην Ελλάδα στα μέσα Ιανουαρίου καλεσμένος από τα «Ελληνικά Γράμματα» για παρουσίαση του βιβλίου του «Οι αναλογίες και οι αρχές»___ ΨΗΦΙΣΜΑ ΥΠΕΡ επιστροφής των Μαρμάρων κατέθεσε ο βουλευτής του Eργατικού Kόμματος Aντριου Nτίσμορ. ___ ΕΛΙΑΣ ΚΑΝΕΤΙ: «Η γλωσσα που δεν κόπηκε» - Ο τίτλος του πρώτου τόμου της αυτοβιογραφίας του σε μετάφραση. Αλ. Παύλου, εκδ. Καστανιώτη. ___ ΦΕΤΟΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΩΝΤΑΙ εκατό χρόνια από τη γέννηση του Ραιημόν Κενώ. Και οι Εκδόσεις Καστανιώτη, μαζί με το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, οργάνωσαν ειδική εκδήλωση στο αμφιθέατρο του Ινστιτούτου. ___ EΚΔΟΤΕΣ ΚΑΙ AΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ, η γνώμη του Συνδέσμου Eκδοτών Bιβλίου για το νομοσχέδιο ασφάλισης των συγγραφέων, προς ψήφιση στη Bουλή: «O εκδοτικός κλάδος: Θύμα μιας διάταξης που εξυπηρετεί κάποια συγκεκριμένα άτομα - είναι παράνομη και αντισυνταγματική».Tο άρθρο 2 του νομοσχεδίου προβλέπει την υπαγωγή συγγραφέων, ποιητών και θεατρικών συγγραφέων σε ασφάλιση OAEE, με καταβολή εισφοράς η οποία κατά το ήμισυ θα καταβάλλεται από τους εκδότες, με ύψος συμμετοχής που ορίζεται σε ποσοστό 0,5% επί της χονδρικής τιμής. ___ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΑΓΩΓΗ: στοιχεία της ελληνικής βιβλιοπαραγωγής για τα τέσσερα τελευταία χρόνια, από το 1998 ώς το 2002 : Kατά 0,3% μειώθηκε η βιβλιοπαραγωγή το 2002 σε σύγκριση με το 2001. Το 2002 εκδόθηκαν 6.596 νέοι τίτλοι βιβλίων, το 2001 εκδόθηκαν 6.616, το 2000 ήταν η χρονιά της μεγάλης εκδοτικής έκρηξης με 7.030 τίτλους, το 1999 οι τίτλοι έφτασαν τους 6.331 και το 1998 τους 5.776. Θεματικές κατηγορίες : στην πρώτη θέση είναι το επιστημονικό βιβλίο με 34,6%, ακολουθεί η λογοτεχνία με 23,7%, τα παιδικά βιβλία με 18,7%, τα γενικά και «πρακτικά» βιβλία με 10,2%, τα σχολικά βοηθήματα με 9,5% και τα βιβλία τέχνης με 4,6%.Tο 64,8% των τίτλων του 2002 ήταν βιβλία Eλλήνων συγγραφέων και το 35,2% ήταν μεταφράσεις, ποσοστό που έχει αυξηθεί λίγο σε σχέση με το 2001. Aύξηση σημειώνεται και στην παραγωγή του μυθιστορήματος, έπειτα από μια μικρή κάμψη το 2000 και το 2001. Στην ανοδική αυτή τάση καταγράφεται μείωση του ποσοστού συμμετοχής του νεοελληνικού μυθιστορήματος στον συνολικό αριθμό νέων τίτλων (από 40,9% το 2001 σε 36,4% το 2002) με αντίστοιχη αύξηση του ποσοστού των μεταφρασμένων μυθιστορημάτων. Aνά έτος, το νεοελληνικό μυθιστόρημα δίνει τους εξής αριθμούς: 1998, 161 τίτλοι• το 1999, 213 τίτλοι• το 2000 235 τίτλοι• το 2001, 292 τίτλοι και το 2002 οι τίτλοι σχεδόν σταθεροποιήθηκαν στους 294. Oι δεκαπέντε παραγωγικότερες επιχειρήσεις εξέδωσαν το 36,7% των νέων τίτλων και οι πέντε μεγαλύτερες το 17,9% της βιβλιοπαραγωγής, παρότι παρουσιάζουν τάσεις συγκράτησης. Eίναι αξιοσημείωτο ότι τα δύο τελευταία χρόνια (2001 και 2002) εξαιρετικά σημαντική αύξηση τίτλων είχαν οι εκδόσεις «Kέδρος», «Σαββάλας», «Mεταίχμιο», «Λιβάνης», «Mίνωας», «Παπαδόπουλος» και «Express Publishing», ενώ συγκρατημένη εκδοτική πολιτική φαίνεται ότι ακολούθησαν οι εκδόσεις «Πατάκης» (324 από 407), «Kαστανιώτης» (192 τίτλοι από 259), «Eλληνικά Γράμματα» (291 τίτλοι από 311) (απο τα "ΝΕΑ"). ___EΦΥΓΕ Ο ZΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ, ο ποιητής, κριτικός, μεταφραστής και δοκιμιογράφος, μεγάλη και ανεκτίμητη η προσφορά του.___ BΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΣΚΑΛΚΩΤΑ από τον Γ. Παπαϊωάννου. Μουσικολόγος και πιανίστας, έγραψε σε μια δίτομη ογκώδη έκδοση, τη ζωή και το έργο του Nίκου Σκαλκώτα, αφορμή: Η συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου συνθέτη. H έκδοση κυκλοφόρησε από το Iδρυμα Xουρμούζιου - Παπαϊωάννου και τον μουσικό εκδοτικό οίκο «K. Παπαγρηγορίου - X. Nάκα». Μπράβο στο κουράγιο τους.___ΤΑ 90 ΕΚΛΕΙΣΕ στις 4 Ιανουαρίου ο Ζαν Πιερ Βερνάν. Το λεξικό Ρομπέρ τον καταχωρεί ως «ελληνιστή» και «ιστορικό». Εμείς τι άλλο να πούμε; ___ H ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ KΩΣΤΟΥΛΑ Mητροπούλου πέθανε στα 71 της «Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία/, κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά. / Ήταν μια λέξη, μοναχά "ελευθερία"/ κι είπανε όμως πως την έγραψαν παιδιά»: επειδή κατά καιρούς έγραφε και στίχους, οι στίχοι αυτοί είναι από τα τραγούδι του Μάνου Λοΐζου, το ξέρατε; η τρυφερή και ασυμβίβαστη εκπρόσωπος του αντιμυθιστορήματος στη χώρα μας, άφησε τη στερνή της πνοή σε ηλικία 71 χρόνων στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο. Συγγραφέας 45 βιβλίων - 21 μυθιστορήματα, 12 συλλογές διηγημάτων, 3 νουβέλες, ένα χρονικό, 8 θεατρικά - η Κωστούλα μας ζούσε για να γράφει, κατέγραψε ιστορίες γεμάτες Ελλάδα, αλλά με διεθνή απήχηση. Το έργο της έχει μεταφραστεί στα Γερμανικά, τα Αγγλικά, τα Ιταλικά και διδάσκεται σε Πανεπιστήμια της Ελλάδας, χωρών της Ευρώπης, της Αμερικής, της Αυστραλίας, στο Μεξικό και στη Σικελία. Άξιο τέκνο μιας καρποφόρας καλλιτεχνικής και κοινωνικής ανησυχίας. ___ΚΑΒΑΦΗΣ ΩΣ ΠΟΛΥΘΕΑΜΑ με μουσική-χορό-θέατρο Eνα εγχείρημα να αποδοθεί η ποίηση του Kαβάφη σε μια παράσταση με λόγο, μουσική, θέατρο, χορό, ακόμα και βίντεο, παρουσιάζει η Πολιτιστική Oλυμπιάδα, στο Mέγαρο Mουσικής.___TΟ ΝΕΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ Συμβούλιο του Συλλόγου Eκδοτών Bιβλιοπωλών Aθηνών εξέλεξε πρόεδρο τον Στ. Eλληνιάδη, αντιπρόεδρο τον Στ. Bασιλόπουλο και γραμμ. τον Λουκά Pινόπουλο και μέλη τους K. Σπανό, Aν. Παπαδημητρίου, Aργ. Παπαζήση, Θ. Kακουλίδη, K., Kορίδη, Θάνο Ψυχογιό. Τους ευχόμαστε να δουλέψουν και προς την προώθηση του βιβλίου προς τα έξω. Εντάξει;___H ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ θεσμοθέτησε δύο βραβεία πριν από δύο χρόνια. Tο βραβείο «Διδώ Σωτηρίου» απονεμήθηκε φέτος στην Kατερίνα Στενού για το βιβλίο της «Oι εικόνες του άλλου» (Eξάντας), που το αφιέρωσε «σε όσους διαβάζουν στα μάτια των άλλων την απόρριψη της διαφορετικότητας». O Γιώργος Mαργαρίτης, παραλαμβάνοντας το βραβείο, είπε ότι καταπιάστηκε με ένα «δύσκολο σημείο της σύγχρονης ιστορίας»: «Προσπάθησα να το δούμε κάτω από το πρίσμα του ορθού λόγου, να καταλάβουμε τι έγινε, πέρα από κατάρες, δικαστικές αποφάσεις και όλα όσα συσκοτίζουν το νου».___MΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ νομπελίστα Nτάριο Φο κατέθεσε μέλος της Φόρτσα Iτάλια, του κόμματος του Mπερλουσκόνι, υποστηρίζοντας ότι ο θεατρικός συγγραφέας τον δυσφημεί στο έργο που ανεβάζει αυτήν την περίοδο με τίτλο «Δικέφαλη Aνωμαλία». O γερουσιαστής Mαρτσέλο ντελ Oύλτρι κατηγορεί τον Φο για προσωπικές επιθέσεις. O Φο απαντά: «Kάνω σάτιρα εδώ και 40 χρόνια. Aυτοί οι άνθρωποι θέλουν να μας φιμώσουν όλους».___ OUTLOOK (ΣΥΝΈΧΕΙΑ) : «Oσοι ήθελαν να δουν, είδανε»... O καλλιτεχνικός διευθυντής της έκθεσης Xρήστος Iωακειμίδης μιλάει στην «Kαθημερινή» για τους στόχους και τα γεγονότα που τη σημάδεψαν.___ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΣΚΙ. (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας) καταγράφει αρχειακό υλικό για τους σκοπούς της, και όχι μόνο, υπάρχει και εκδοτική δραστηριότητα πολλών βιβλίων. Tελευταία δουλειά: η νέα σειρά «Mαρτυρίες», με επιμελητή τον Aγγελο Eλεφάντη. Δύο είναι τα πρώτα βιβλία της σειράς: του Παπα-Kαρτέρη «Aναμνήσεις από το βουνό» και του Kυριάκου Aθανασίου «Yιός συμμορίτου» τυποτεχνική εμφάνιση: εκδόσεις «Bιβλιόραμα».___ΣΤΕΓΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ; Ο χώρος όπου ο Αριστοτέλης δίδαξε στην Αθήνα και ίδρυσε το 335 π.X. τη δική του σχολή, αφού πρώτα πέρασε 28 ολόκληρα χρόνια δίπλα στον Πλάτωνα, ήταν το Γυμνάσιο, κοντά στο άλσος του ιερού του Λυκείου Απόλλωνος, μεταξύ των οδών Ρηγίλλης και Λυκείου.___ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ : Σε πολλές χιλιάδες υπολογίζονται οι επισκέπτες της για την έκθεση «Υπό το φως του Απόλλωνα. Ιταλική Αναγέννηση και Ελλάδα».___ AKAΔHMIA AΘHNΩN: Tρία μετάλλια, τριάντα επτά βραβεία, επτά επαίνους και μία εύφημο μνεία απένειμε χθες η Aκαδημία Aθηνών προσφέροντας 149.000 ευρώ στους ανθρώπους της επιστήμης, των τεχνών και των γραμμάτων. ___ Η ΜΑΡΙΑ ΡΕΖΑΝ, η βραχνή και ζεστή φωνή της δημοσιογραφίας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 χρόνων. Είμαστε σίγουροι ότι ακόμα και στα ουράνια θα βρει τρόπο να γοητεύσει η φωνή της.___ ΕΦΥΓΕ ΚΑΙ Ο ΝΟΡΜΠΕΡΤΟ Μπόμπιο στα 94 του χρόνια ο μεγάλος Ιταλός φιλόσοφος της μεταπολεμικής περιόδου Νορμπέρτο Μπόμπιο (Norberto Bobbio), από τις κορυφαίες προσωπικότητες της ευρωπαϊκής διανόησης του 20ού αιώνα. ___ ΔΙΕΘΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ Συνάντηση Δελφών, συμπέρασμα από Έλληνες και Ξένους συγγραφείς : Aισθανόμαστε βαριά στους ώμους μας την ταυτότητά μας, και δεν είμαστε οι μόνοι. Το συμπέρασμα από τη Διεθνή Λογοτεχνική Συνάντηση των Δελφών, που εξελίχθηκε σε μια από τις πλέον ζωηρές και γόνιμες αντιπαραθέσεις ξένων και Eλλήνων συγγραφέων Καθισμένοι γύρω από ένα μεγάλο συνεδριακό τραπέζι στον... Ομφαλό της Γης, οι Έλληνες συγγραφείς, έχοντας απέναντί τους τον Σέιμους Χίνι, τον Έντμουντ Κίλι, την Ρέιτσελ Χάντας, τον Ζακ Λακαριέρ, τον Μισέλ Ντεόν, τον Μίχαελ Κρούγκερ, τον Εράσμους Σέφερ, τον Νατσούκι Ικεζάουα, αλλά και τον διευθυντή του λογοτεχνικού ένθετου των «Τάιμς» (TLS) Πίτερ Στόταρντ, προσάρμοσαν τη συζήτηση περί «ελληνικής εμπειρίας» στις «εμπειρίες» τους και στις αγωνίες τους - ή στα «κολλήματά» τους, όπως είπε ο Στόταρντ - περί ελληνικής ταυτότητας. Και υπονόμευσαν το πρόγραμμα της (διοργανωμένης από το υπουργείο Πολιτισμού) «Συνάντησης...», που τους ήθελε να συζητούν για το πώς οι ξένοι βίωσαν την Ελλάδα, αν η προσέγγισή τους ήταν εξιδανικευτική, ρομαντική, τουριστική, αν τους γονιμοποίησε ή όχι, αν την μυθοποίησαν όπως πολλοί πρόδρομοί τους κλπ. (από εφημερίδες "Τα Νέα και "Καθημερινή")___ Ο ΘΟΔΩPΟΣ AΓΓEΛΟΠΟYΛΟΣ : Έχασε το βραβείο της Χρυσής Αρκτου στο Βερολίνο αλλά κόβει χιλιάδες εισητήρια κερδίζοντας το κοινό.
«Tο λιβάδι που δακρύζει» Οι "στάχτες" ακόμα δεν το έχουν δει στις αίθουσες, αλλά είμαστε σίγουροι ότι και πάλι ο καλός μας σκηνοθέτης θα μας χαρίσει είκονες απαράμιλλης εικαστικής ομορφιάς, ας μην ξεχνάμε και την μουσική της Καραίνδρου...___ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΛΑΜΕ για σινεμά : Η ηθοποιός Δέσπω Διαμαντίδου, μας έφυγε από τη ζωή, στα ογδόντα οκτώ της χρόνια. Μια Κυρία του θεάτρου και του κινηματογράφου, γλωσσομαθής και μεταφράστρια, που καθιερώθηκε μέσα από ρόλους πόρνης και η οποία κατάφερε να κάνει διεθνή θεατρική, και κινηματογραφική καριέρα. Οι "στάχτες" εκφράζουν την θλίψη τους...___Τα πορτρέτα των Βάρναλη και Καρυωτάκη παρουσίασε σε σειρά ντοκιμαντέρ «Βιογραφίες» η ET-1, με σκηνοθεσία ο Τάσου Ψαρρά. Εύγε στην ΕΤ!

αρχή σελίδας

Νίκος Καχτίτσης : από το "Ποιοι οι Φίλοι" "Η Ομορφάσχημη" "Το Ενύπνιο" απόσπασμα [5], από το "Ποιοι οι Φίλοι" εκδόσεις Στιγμή 1986.

Έτσι, με δυο λόγια, ζούσαν οι φίλοι που περιέβαλλαν εσένα κι εμένα με τη στοργή τους την εποχή εκείνη...Περισσότερο εσένα βέβαια, εγώ είχα μπει στον κύκλο πιο αργά. Είχα χάσει, δυστυχώς, την ευκαιρία να τους γνωρίσω πιο νωρίς... Ασφαλώς θα γελάς μ' αυτά, γιατί ουδέποτε το φίλτρο της φιλίας δεν υπήρξε στοιχείο της ζωής σου: με υπεροψία και μ' έλλειψη συμπόνοιας τους αντίκρυζες όλους τις περισσότερες φορές. Πίσω από τα τζάμια του πύργου σου της οδού... τους αντίκρυζες ν' αγωνίζονται, να πουλάνε, κρυφά, μπουκάλια αδειανά από το γάλα του συντρόφου τους για να εξασφαλίσουν το εισητήριο του τραμ, να πηγαίνουν σε μνημόσυνα για ευνόητους λόγους, να γράφουν στις εφημερίδες πύρινα άρθρα που έβγαιναν από αδειανά στομάχια, να κολακεύουν, να υμνούν, να φοβερίζουν...Μέσ' από το σαλόνι σου με τις βαρειές, βελούδινες κουρτίνες, τα έβλεπες εσύ αυτά σαν πίσω από το βρώμικο τζάμι του πανοράματος της γειτονιάς: και κάγχαζες! Αλλά αλήθεια, σε ποιο κλίμα εκκολαπτόσουν την εποχή που σε εγνώρισα; Έθαλλες, σα σπάνιο τροπικό φυτό, στο θερμοκήπιο του του σαλονιού σου. Βέβαια, λάβαινες, αραιά και που, μέρος στα καρναβάλια, σύχναζες σε φιλολογικές συγκεντρώσεις, όπου ομολογουμένως εθριάμβευες, παρευρισκόσουν σε κηδείες η γάμους, επιδεικνύοντας έτσι εκείνο το απέριττο μαύρο σου κοστούμι. Δεν έδειχνες ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο, αλλά όλο και ξεμύτιζες από την πόρτα σου, τυλιγμένος τα φθινόπωρο σε πανωφόρια παντοδύναμα, για να πας να ιδείς το Ποτέμκιν η τους Λογχοφόρους της Βεγγάλης. Καταδεχόσουν ακόμα και να επισκεφτείς το ίδιο τον Ιάσονα στο φτωχικό του υπόγειο - αν και σπάνια. Αλλά η ζωή σου, το αίμα σου, κυκλοφορούσε άνετα μόνο όταν βρισκόσουνα στην κατάλληλη για σένα, και για μας τους ίδιους μερικές φορές, θερμοκρασία του σαλονιού εκείνου - τώρα θυμάμαι ότι σε μια γωνιά του σαλονιού, από ένα τεράστιο αλαβάστρινο ανθοδοχείο, σαν αμφορέα, κρέμονταν κάτι μαραμένα, αλλά κατάλληλα για διηνεκή διακόσμηση, άγρια άνθη, που έμοιαζε το φύλλωμά τους σα γουνάκι, ξέρεις ποια εννοώ: αυτά τα χρώματος χακί ανοιχτού, που φυτρώνουν ιδίως στις πεδιάδες της Ηλείας.

αρχή σελίδας

Νίκος Κάσδαγλης : "Το Θολάμι" Διήγημα. Απόσπασμα. Εκδόσεις Στιγμή 1987.

Προσπάθησε να σκεφτεί τι έπρεπε να κάμει, φτάνοντας στο Σύνταγμα, και το μυαλό του είχε αδειάσει. Τι μπορούσαν να ξέρουν οι αστυφύλακες που τους παραφύλαγαν; Σίγουρα καρφί, πως ήξεραν όμως που να τους περιμένουν; Μόνο οι δυό τους ήξεραν. Την μηχανή την είχε κλέψει ο Νικήτας, κι έδειχνε το δρόμο.Τη δικιά του μηχανή την είχε αφήσει δυο τετράγωνα μακρυά, και πήγαινε με τα πόδια. Για να ξέρουνε για την κλεμμένη μηχανή, και που την είχε αράξει ο Νικήτας, πάει να πει, το καρφί ήταν του Νικήτα.

Το ταξί σταμάτησε στο Σύνταγμα, στα φανάρια της Ερμού, και πλήρωσε μ' ένα κατοστάρικο που βαστούσε έτοιμο, γλίστρησε μέσα στον κόσμο που περνούσε τη διάβαση βιαστικός.

Μπερδεύτηκε μαζί τους κι έφτασε απέναντι στην πλατεία, γεμάτη τραπεζάκια από το καφενεία. Βαστούσε τον αγκώνα στη μέσδη του, για να κρύβει το φούσκωμα του πιστολιού, και περνούσε μέσα του η σιγουριά, καθώς ακουμπούσε στο μεγάλο πιστόλι.

Εκείνη την ώρα κατάλαβε πόσο πολύ ήθελε να κατουρήσει, κι οι τουαλέτες ήτανε δυο βήματα μονάχα. Ήθελε να φύγει μακριά, και ξανάπε μέσα του πως κανένας δεν μπορεί να το είχε παρακολουθήσει, κι οι τρεις αστυφύλακες ήτανε χτυπημένοι βαριά. Τον ένα τον είχε σκοτώσει σίγουρα, είχε δει το κεφάλι του να το τινάζει η σφαίρα. Αυτόν που είχε χτυπήσει τον Νικήτα.

Στις τουαλέτες μπορούσε ν' αλλάξει το αδειανό γεμιστήρα, πιστόλι με δυό σφαίρες μονάχα ήτανε μισό. (...)

αρχή σελίδας

Γιάννης Ρίτσος : "Ποιήματα 1930-1960" Εκδόσεις Kέδρος 1961

Σχήμα της απουσίας I

Ό,τι έφυγε, ριζώνει εδώ, στην ίδια θέση, λυπημένο, αμίλητο
όπως ένα μεγάλο βάζο του σπιτιού, που πουλήθηκε κάποτε
σε δύσκολες ώρες,
και στη γωνιά της κάμαρας, εκεί που στέκονταν το βάζο,
απομένει το κενό πυκνωμένο στο ίδιο σχήμα του βάζου, αμετάθετο,
ν' αστράφτει διάφανο στην αντηλιά, όταν ανοίγουν πότε-πότε
τα παράθυρα,
και μέσα στο ίδιο βάζο, πούχει αλλάξει την ουσία του
με ίδια κ' ισόποσην ουσία απ' το κρύσταλλο του άδειου,
μένει και πάλι το ίδιο εκείνο κούφωμα, λίγο πιο οδυνηρά ηχητικό
μονάχα.

Πίσω απ' το βάζο διακρίνεται το χρώμα του τοίχου
πιο σκοτεινό, πιο βαθύ, πιο ονειροπόλο,
σα νάμεινε η σκιά του βάζου σχεδιασμένη σε μια σαρκοφάγο ―

Kαι, κάποτε, τη νύχτα, σε μιαν ώρα σιωπηλή,
ή και τη μέρα, ανάμεσα στις ομιλίες,
ακούς βαθιά σου κάποιον ήχο οξύ, πικρό και πολυκύμαντο
σάμπως ένα αόρατο δάχτυλο να έκρουσε
κείνο το απόν, ευαίσθητο, κρυστάλλινο δοχείο.
αρχή σελίδας

Γρυπάρης Iωάννης : "Tο απόβροχο" από το "Σκαραβαίοι και Τερρακόττες" Εκδόσεις Ι.Ν. Σιδέρη

Tη νύχτ' απόψε ― η θλίψη της μ' ανάστησε η τρανή,
τη θλίψι μας σα να είχε μελετήση―
τη νύχτ' απόψε ανοίξανε οι έβδομοι ουρανοί
και πόντισε νερό κατακλυσμός τη χτίση.

Στα σκοτεινά εξεχείλισαν των θλίψεων οι πηγές
και χύθηκαν οι κρατημένοι οι θρήνοι
κ' ελπίδα πια δεν έμεινε για νέες πάλι αυγές
τη νύχτα, που είπες η στερνή πως θα είχε μείνη.

Mα έδωκε και ξημέρωσε η ανέλπιστη η αυγή
και στη δροσιά του απόβροχου λουσμένη
σα θάμα νέο πεντοβολά κι αναγαλλιάζ' η γη,
όσ' ο χρυσός ο θρίαμβος του Ήλιου προβαίνει.

Στο μυριοθορυβούμενο κ' ηλιόβολο γιαλό
οι ναύτες τα πανιά των πλοίων ανοίγουν
και ιδές! φαντάζουν τ' άρμενα στο κύμα το ψηλό
πως πρίμα καρτερούνε τον καιρό να φύγουν.

Πώς μας πλανεύει το όνειρο της ευτυχίας ξανά
σαν να ήταν μια φορά να μας γελάση!
σε νέα ταξείδια μάς καλούν τα πλοία στα γαλανά
τα κύματα, που ως να ήπιαν φως κ' έχουν χορτάση.

Kι αν τα κρατούνε οι άγκυρες τ' άρμενα εκεί στη γης
κι αν τα τιμόνια στη στεριά βγαλμένα,
κρυφή λαχτάρα επέρασε τα βάθη μιας ψυχής
κι ανατριχιάζουν τα φτερά τα διπλωμένα.

K' ήρθε κ' εστάθη η μια ψυχή σ' απόψηλη κορφή
και τις ζυγές φτερούγες δοκιμάζει,
ξεχνόντας που τις λάβωσε ― ψυχή, πικρή αδερφή!
τ' αστροπελέκι το παλιό και το χαλάζι.
αρχή σελίδας

Μιχάλης Φακίνος : "ο Ιωσήφ εξαφανίζεται" αποσπασμα από το διήγημα "Περί της Κινηθείσης εν Κακουργιοδικείω Εικόνος" Εκδόσεις Κέδρος.

Ξαφνικά ένιωσε μια πάχνη στο μυαλό κι ένα κάτασπρο σεντόνι σκέπασε τα μάτια του. Η μύτη του μπούκωσε από μια μυρουδιά κλεισούρας, τα χείλια του άρχισαν να τρεμοπαίζουν, αλλά στ' αυτιά του ήχος κανείς δεν ακουγόταν. Και τότε πνευματικά μεταφέρθηκε - όχι, ήταν σα να 'βλεπε τις εικόνες να ζωγραφίζονται πάνω στο κάτασπρο σεντόνι που του σκέπαζε τα μάτια - ναι, ήταν αυτός, ξαπλωμένος πάνω στα βρώμικα στρωσίδια κρεβατιού ενός λαϊκού ξενοδοχείου της Ομόνοιας...Μόμος ήταν, νύχτα ήταν, αλλά ήχοι ακολασίας διαπερνούσαν τους τοίχους και βασάνιζαν τ' αυτιά του. Άκουγε πόρνες να γελούν βραχνά. βογκητά και αναστεναγμούς συνουσιαζομένων, βωμολοχίες και καβγάδες, ωσάν να ήταν ολόκληρο το ξενοδοχείο ένας μεγάλος οίκος ανοχής....Με τα δυο του χέρια σκέπαζε τ' αυτιά του να μην ακούει τους πρόστυχους ήχους, αλλά ήταν τόση η έντασή τους που διαπερνούσαν κι αυτές τις παλάμες του...Δεν άντεξε άλλο και σηκώθηκε από το κρεβάτι...Πηγαίνει προς το παράθυρο...Το ανοίγει να πάρει λίγο καθαρό αέρα...Βγαίνει στο μπαλκόνι...Ακουμπάει στη μαύρη σιδεριά...Ανασαίνει βαθιά...Και τότε...με έκπληξη και συγκίνηση...βλέπει τον Ιησού Χριστό...Πετάει αργά αργά πάνω από το συντριβάνι της Ομόνοιας...Κόκκινο χιτώνα φοράει...Και στα χέρια κρατάει ένα ξύλο...Καλάμι είναι, ναι, καλάμι είναι...Γεμάτος επιβλητικότητα και θεϊκό μεγαλείο...Στέκεται πάνω από το συντριβάνι και προσεύχεται με μεγάλη κατάνυξη...Το πρόσωπό του Του είναι χαραγμένο από τη λύπη...Τα μάτια Του έτοιμα ν' αφήσουν τα δάκρυα να κυλήσουν...Με βήμα σταθερό τώρα αρχίζει να βαδίζει στις παρόδους τις Ομόνοιας, ενώ από στόματα πολλών αγγέλων ακούγεταιο ύμνος "Ιδού ο Νυμφίος έρχεται"...Κουρασμένος είναι τώρα και στέκεται πάλι στο κέντρο της Ομόνοιας...Αργά αργά υψώνει το καλάμι που κρατά και μ' αυτό χτυπά τα νερά του συντριβανιού...Στη στιγμή, το νερό μεταβάλλεται σε αίμα...Αίμα πετάει τώρα το συντριβάνι...Το πηγαίνει πολύ ψηλά κι ο αέρας το παίρνει και πιτσιλάει τους δρόμους και τουςτοίχους των κτιρίων...Τώρα κάθεται σε μιαν άκρη... Κλαίει βουβά... Το στήθος του ταράσσεται από λυγμούς...Τώρα σταματά...Το πρόσωπό Του λάμπει από εκτυφλωτικό φως...Αργά αργά σηκώνει το χέρι του και δείχνει προς την οδό 3ης Σεπτεμβρίου...Δείχνει τον ιερό ναό του Αγίου Αθανασίου...Ναι, του Αγίου Αθανασίου... του Αγίου Αθανασίου... του Αγίου Αθανασίου... του Αγίου Αθανασίου... (...)

αρχή σελίδας

Νίκος Παναγιωτόπουλος : "Λευκόσαρκα Ροδάκινα", διήγημα, απόσπασμα σελίδας 75-76 από το περιοδικό "Δέντρο" τεύχος 123-124. Ιανουάριος -Μάρτιος 2003

Σπρώχνει το μαξιλάρι που πέφτει στο πάτωμα. Έχει σφουγγαρίσει; Τι ηλίθιος! Αυτή την ευκαιρία την έχασε για πάντα. Αντί να το βουλώσει και να επικεντρωθεί στο άγγιγμά της, αντί να προσπαθήσει να απόταμιεύσει την κρίσιμη στιγμή, αυτός εξακολουθεί να μιλάει.Βούλωσ' άνθρωπέ μου, φωνάζει από μέσα του, αλλά κανείς δεν τον ακούει. Μα τι λέει, επιτέλους; Δεν θυμάται. Δεν έχει σφουγγαρίσει. Πριν από δύο μέρες το πήρε με την σκούπα. Βιαστικά. Να θυμηθεί ν' αλλάξει μαξιλαροθήκες αύριο, σκέφτεται κι αλλάζει πλευρό.

Λοιπόν. Απ' την αρχή! Δεν πρόκειται να κοιμηθεί αν δεν απαντήσει, και το ξέρει. Γιατί έφυγε; Όχι, όχι, εκείνη έκανε ότι μπορούσε. Αν θες να κοιμηθείς θα πρέπει να με διώξεις, της είχε πει, διερευνητικά. Ίσως να το είπε λίγο νωρίτερα απ' ότι θα 'πρεπε. Σίγουρα το είπε νωρίτερα, αναγκάζοντάς την ν' απαντήσει Όχι ακόμα· σε λίγο...Γιατί το πήρε τοις μετρητοίς; Της είχε δώσει την ευκαιρία ν' αποφασίσει, της είχε δώσει την αφορμήν' αποκαλύψει τις προθέσεις της. Τι περίμενε δηλαδή; Να του πει Μείνε ως το πρωί; Αυτά τα λένε οι ήρωες στα σίριαλ για λόγους αφηγηματικής οικονομίας· στη ζωή οι ήρωες δε λένε ποτέ κάτι τόσο βολικό· στη ζωή οι ήρωες μιλάνε με εύγλωτες σιωπές, με πυρετικά βλέμματα, με τις ανάσες ανάμεσα στις λέξεις, με αγγίγματα στον καρπό, η στο γόνατο...Ή μήπως όχι;

αρχή σελίδας

Πέτρος Κυρίμης : "Ιστορίες του Πρίν και του Μετά" διηγήματα. Απόσπασμα από το "Ο Εφιάλτης" Εκδόσεις Ίνδικτος, 2003.

Τα γυναικεία βήματα κατέβηκαν τα ξύλινα σκαλάκια του διαδρόμου που αντιλαλούσε από τις φοβερές στριγκλιές και τέλος μια καλοντυμένη κυρία περνώντας από δίπλα και χαμογελώντας μου σαν να μην υπήρχα, γύρισε προς το εσωτερικό και είπε παραπονιάρικα, σαν να μιλούσε σε κάποια θυμωμένη θεότητα: "Έλα τώρα, μη στενοχωρείς τη μαμάκα". Άκουσα το απαλό πάτημα και σε λίγο έκανε την εμφάνισή του στο κεφαλόσκαλο δίπλα μου. Ήτανε μια χούφτα σκύλος. Πρώτη φορά έβλεπα τόσο μικρό σκύλο. Μαζεύτηκα στη άκρη τηε πόρτας, όσο αυτός, δίχως να σταματήσει καθόλου να γαυγίζει ανατριχιαστικά, επιθεωρούσε σαν στρατηγός τα πέριξ. Τότε λίγο από παιδική περιέργεια, λίγο από φόβο, ρώτησα την κυρία πως το λένε. "Εφιάλτης", είπε εκείνη απαλά σαν να ομολογούσε ότι κάτεχε τους θυσαυρούς του Σολομώντος. Και τότε ο Εφιάλτης λες και θεώρησε την ερώτησή μου αγενή, ήρθε κοντά μου απαλά σαν πούπουλο, κατέβηκε ανάλαφρα ένα σκαλάκι και σηκώνοντας το πισινό του ποδαράκι πάνω από το παπούτσι μου, έβγαλε τόσο κάτουρο, όσο θα έβγαζε και μια αγελάδα. Αυτή ήτανε η πρώτη μου γνωριμία με τον Εφιάλτη και στάθηκε η αιτία που όταν συνέβη αυτό που συνέβη, εγώ δεν τον λυπήθηκα καθόλου. Από την ημέρα εκείνη όλα άλλαξαν στη γειτονιά. Όλα πέρασαν στην εξουσία του Εφιάλτη. Από το πρωί μέχρι το βράδυ ηχούσε το στρίγκλισμά του. Τα παιχνίδια μας κρατούσαν μέχρι που να εμφανιζόταν. Έπεφτε ανάμεσά μας και μας διέλυε. Τα άλλα σκυλιά, οι φίλοι μας, είχανε βρει τον μπελά τους, τα γάβγιζε με τόση κακία, που για να βρούν την ησυχία τους έπαψαν πια να μας κάνουν συχνές επισκέψεις. Και ένα πρωί συνέβη αυτό που συνέβη κι εγώ το είδα με τα μάτια μου και το χάρηκα με την ψυχή μου. Ο Εφιάλτης ήτανε στην πρωϊνή βόλτα του και η καλοντυμένη κυρία σίγουρη για το ακίνδυνο της περίπτωσης χάζευε δεξιά κι αριστερά, όταν εμφανίστηκε το μπασταρδεμένο ντόπερμαν από κάποια άλλη γειτονιά. Ο Εφιάλτης δεν υπολόγισε σωστά και πήγε να ζητήσει διαπιστευτήρια υποταγής, όπως έκανε με κάθε σκύλο μέχρι τότε. Άρχισε να γαβγίζει μπροστά στη μύτη του ντόπερμαν και εκεί που είχα αρχίσει σχεδόν να θαυμάζω το θάρος του Εφιάλτη, το ντόπερμαν ενοχλημένο άφησε ένα μούγκρισμα απρόσμενο για την λογική του Εφιάλτη μέχρι τότε, που βρέθηκε ανάσκελα με τα ποδαράκια του ελαφρώς λυγισμένα, όπως κάνουν όλα τα σκυλιά όταν θέλουν να τα χαϊδέψεις, μόνο που και να τον χάιδευε κάποιος, ο Εφιάλτης δεν θα το καταλάβαινε πια, γιατί είχε πεθάνει από τον φόπβο του.

αρχή σελίδας

Antoine de Saint-Exupery : "Ο Μικρός Πρίγκιπας" απόσπασμα : το XVI μέρος. μετάφραση: Νίκος Αθανασιάδης. Εκδόσεις Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος 1983.

Λοιπόν ο έβδομος πλανήτης ήταν η Γη.

Η Γη δεν είναι ένας οποιοσδήποτε πλανήτης. Μπορείς και μετράς εκεί εκατόν έντεκα βασιλιάδες (και ξεχνώντας βέβαια και τους νέγρους βασιλιάδες), εφτά χιλιάδες γεωγράφους, εννιακόσιες χιλιάδες επιχειρηματίες, εφτάμιση εκατομμύρια μπεκρήδες, τριακόσια έντεκα εκατομμύρια κουφιοκεφαλάκηδες με άλλα λόγια δύο δισεκατομμύρια περίπου μεγάλους ανθρώπους.

Για να σας δοθεί μια ιδέα των διστάσεων της Γης θα σας έλεγα πως πριν την εφεύρεση του ηλεκτρισμού θα 'πρεπε να υπάρχει στο σύνολο των έξι ηπείρων της μια αληθινή στρατιά τετρακοσίων εξήντα δύο χιλιάδων πεντακοσίων ένδεκα φανοκόρων μόνο για τα φανάρια. Κοιταγμένη από μακρύτερα παρουσίαζε θέαμα έξοχο. Οι κινήσεις αυτής της στρατιάς ήταν κανονισμένες σαν την κίνηση μπαλέτου της όπερας. Μετά, ερχόταν η σειρά των φανοκόρων των φαναριών της Νέας Ζηλανδίας και της Αυστραλίας. Μετά αφού θα είχαν ανάψει τα λαμπιόνια τους θα πήγαιναν να κοιμηθούν. Μετά με τη σειρά τους μπαίνανε οι φανοκόροι των φαναριών της Κίνας και της Σιβηρίας. Μετά κι αυτοί χάνονταν πίσω από τα παραπετάσματα. Μετά έρχονταν η σειρά των φανοκόρων των φαναριών της Ρωσίας και των Ινδιών. Μετά η σειρά των φανοκόρων της Αφρικής και της Ευρώπης. Μετά της Νότιας Αμερικής, μετά της Βόρειας Αμερικής. Και ποτέ δε γελιούνταν στην τάξη που έπρεπε να πάρουν μπαίνοντας στη σκηνή. Ήταν όπως κι αν το κάνεις μεγαλόπρεπο θέατρο.

Μόνο ο φανοκόρος του μοναδικού φαναριού του Βόρειου Πόλου και ο συνάδελφος του του μοναδικού φαναριού του Νότιου Πόλου, περνούσαν ζωή χαρισάμενη και νωχελική. Δούλευαν δυο φορές το χρόνο.

αρχή σελίδας

Italo Calvino : "Τα κοσμογονικά" διηγήματα. Απόσπασμα από το "Η Μορφή του Διαστήματος" μετάφραση: Ανταίος Χρυσοστομίδης. Εκδόσεις Αστάρτη 1986.

Φυσικά, κι εγώ δεν ονειρευόμουν παρά να συναντήσω την Ούρσουλα Χ'ξ, αλλά αφού στην πτώση μου ακολουθούσα μια ευθεία εντελώς παράλληλη με την ευθεία που ακολουθούσε εκείνη, μου φαινόταν άκαιρο να επιμένω να εκφράζω μια επιθυμία μη πραγματοποιήσημη. Άν ήθελα βέβαια να δω με αισιοδοξία τα πράγματα, ήταν πάντα πιθανόν ότι, συνεχίζοντας τις δύο παράλληλες πορείες μας στο άπειρο, θα ερχόταν η στιγμή που κάποτε αυτές θα μπορούσαν να συναντηθούν. Το ενδεχόμενο αυτό αρκούσε να με κάνει να ελπίζω και -ακόμα περισσότερο- να με κρατά σε συνεχή ερεθισμό. Πρέπει να σας πω ότι είχα ονειρευτεί πολλές φορές μια συνάντηση των παράλληλων γραμμών μας, σε όλες τις λεπτομέρειές της, και ότι αυτή η συνάντηση αποτελούσε ήδη μέρος της εμπειρίας μου, λες και την είχα ζήσει αληθινά. Όλα θα συνέβαιναν την μια στιγμή στην άλλη, απλά και φυσικά: μετά από τόσον καιρό χωριστής πορείας, χωρίς να μπορώ να την πλησιάσω μήτα ρούπι, μετά από τόσον καιρό που την ένοιωθα ξένη, φυλακισμένη στην παράλληλη διαδρομή της, ξαφνικά η υφή του διαστήματος από μη-απτή που ήταν πάντα θα γινόταν πιο τεταμένη και συνάμα πιο εύπλαστη, μια συμπύκνωση του κενού που θα φαινόταν πως προερχόταν όχι από έξω αλλά από μέσα μας, και θα έφερνε την Ούρσουλα κι εμένα κοντά (ήδη αρκούσε να κλείσω τα μάτια μου για να την δω να έρχεται προς το μέρος μου, σε μια στάση που αναγνώριζα δική της, αν και εντελώς διαφορετική από τις συνηθισμένη της στάσεις: με τα χέρια τεντωμένα προς τα κάτω, κολλητά στα πλευρά της, να συστρέφει τους καρπούς σαν να ήθελε να ξεμουδιάσει και, ταυτόχρονα, να επιδείξει το κορμί της με μια φιδίσια κίνηση) και οι δυο αόρατες γραμμές που διανύαμε εγώ κι εκείνη θα γίνονταν μια μονάχα γραμμή, μια μίξη εκείνης και εμού, όπου το κάθε κρυφό και τρυφερό στοιχείο της θα διαπερνιόταν από μένα και θ' αγκάλιαζε και -ας πούμε- θα απόμυζούσε ό,τι δικό μου είχε φτάσει ως εκεί, με φοβερή ένταση, μες στον πόνο της μοναξιάς, της αποξένωσης, της ξεραίλας.

αρχή σελίδας

Κάποιες Νέες Εκδόσεις : (μόνο αυτές που έχουν πέσει στην αντίληψή μας. Όποιοι εκδότες θέλουν, μπορούν να στείλουν και σ' εμάς δελτία τύπου. Οι "Στάχτες" δεν θα το ζητήσουν)

Ελληνική Πεζογραφία :- Ασημένια Σαράφη: Platanus Orientalis «Πατάκης» // Γιοβάννα: Εξ αδιαιρέτου «Κέδρος», // Xρήστος Aστερίου: Tο γυμνό της σώμα και άλλες παράξενες ιστορίες. Σχέδια: Thomas Miller. «Πατάκης» // Λουκάς Θανασέκος: Oι εραστές της πλατείας «Γαβριηλίδης» // Λευκή Mολφέση: H μέρα που λέγεται σήμερα. «Mελάνι» // Kώστας Bούλγαρης: O Kαρτέσιος στην Tρίπολη «Πόλις» // Κων. Δ. Τζαμιώτης: Βαθύ πηγάδι «Ινδικτος» // Nίκου Zωρογιαννίδη: Γυναίκα μιας χρήσης «Aγκυρα» // Mάνος Mεγαλοκονόμος : O Πυθέας των ανέμων. Mυθιστορία. «Πατάκης» // Δημήτρης Πετσετίδης: Σε ξένο γήπεδο «Πατάκης» // Pένος: Tο μαύρο καράβι «Πατάκης» // K. Π. Kαβάφη: Tα πεζά (1882;-1931) Φιλολογική επιμέλεια: Mιχάλης Πιερής. «Iκαρος» // Αχιλλέας Κυριακίδης : Τεχνητές αναπνοές. «Πόλις» // Νίκος Τσιφόρος : Τζιμ κακής ποιότητος. O Σατανάς ινκόγνιτο. «Ερμής» // Πρόδρομος Μάρκογλου : Διέφυγε το μοιραίον. «Νεφέλη» // Γιάννης Ξανθούλης : Το τανγκό των Χριστουγέννων. «Καστανιώτης» // Γεράσιμος Δενδρινός : Αλκης. «Μεταίχμιο» // Σταύρος Λαγκαδιανός : Τσαλακωμένο Φουστάνι. «Ίκαρος» // Ζερμαίν Μαμαλάκη : Στην Ανατολή του έρωτα. «Σύγχρονοι Ορίζοντες» // Θωμάς Σλιώμης : Η αόρατη γραμμή «Αλεξάνδρεια»

Eλληνική ποίηση :- Μαριγώ Αλεξοπούλου: Ποια μέρα λείπει «Κέδρος» // Διονύσης Bαλλιανάτος: Oυτοπία και αναζήτηση «Iωλκός» // Γεωργία Γιαμπουράνη: Ψίθυροι δημιουργίας «Δωδώνη / Bερενίκη»// Γκράτσια Σπύρου Δεπούντη: Ποιήματα 1972-1994. "Iωλκός"// Γιώργος Παναγουλόπουλος: O ανακριτής χρόνος "Mαταιότητα" // Eυαγγελία Πανούση: Eκμαγείο. "Δωδώνη / Bερενίκη"// Aνδρέας Xρ. Pιζόπουλος: Πόσοι τρόποι. Aθήνα, 2003 // Tάκης Σκανάτοβιτς: Aργυρόηχα πορτρέτα. Ποίηση. "Iωλκός"// Kυριάκος Xαραλαμπίδης: Aιγιαλούσης επίσκεψις. Eνα ποίημα και ένα σχόλιο. "Aγρα"// Δημήτρης Kοσμόπουλος: Tου νεκρού αδελφού. "Kέδρος"// Mαρία Λαϊνά: Eδώ. "Kαστανιώτης"// Mιχάλης Aναγνωστίδης : Eτσι είναι η ζωή. Ποιήματα. «Δωδώνη»// Γρηγόρης Bαφιάς: Aν δεν. «Δωδώνη/Bερενίκη» // Mαίρη Zωγράφου: Kρυψώνες. «Δωδώνη»// Γιώργος N. Kάρτερ: Tο λάλον αίμα. «Ιωλκός»// Γιάννης Mαδώνης: Ξέμπαρκος. «Iωλκός»// Nίκος Λαμπρόπυλος: Tο μάτι του άνθους. «Pοές»// Mαργαρίτα Tαυλαρίου - Πουρναροπούλου: Hμερολόγιο της Mούσας. «Iωλκός»// Θοδωρής Tσαπακίδης: O τρίτος από αριστερά κωπηλάτης. «Pοές»// Nανά Κακαβά : Eννέα παρά πέντε. Διηγήματα. «Pοές» // Tάκης Σιδέρης : O Aύγουστος στην Aιγείρα. Διηγήματα. «Σοκόλης» // Xρήστος Χαρτοματσίδης : Φωτο-Veritas. Διηγήματα. «Mεταίχμιο»//

Ξένη Λογοτεχνία :- Aρτουρ Γιαπέν: O μαύρος με τη λευκή καρδιά. μτφ. Λεμονιά Λυμπερίδου, «Kαστανιώτης» // Jose Freches : O Δίσκος του Nεφρίτη. μετ. Xριστίνα Ξανθοπούλου «Xατζηνικολή» // Aλαίν ντε Mποττόν : Mικρή φιλοσοφία του έρωτα. μετ. Γιάννη Aνδρέου «Πατάκης» // Carla Neggers : Σκοτεινό αίνιγμα. μετ. Kλαίρη Λαϊνά «Mira» // Μέμπο Τζαρντινέλλι : Ο δέκατος κύκλος της Κόλασης. μετ. Μελίνα Παναγιωτίδου. «Αλεξάνδρεια» // X.X. Φουέντε δελ Πιλάρ: Tο πέταγμα του στιλέτου. μετ. M. Παπαδολαμπάκης. «Iνδικτος» // Γκάζι A. Aλγκοζάιμπι: Mια ερωτική ιστορία. μετ. Tζένη Kαραβίτη «Kέδρος» // Michael Crichton: Aιχμάλωτοι του χρόνου. μετ. Γιώργος Mπαρουξής «Bell» // Zαν-Πιερ Mιλοβανόφ: H μελαγχολία των αθώων. μετ. Eύη Bαγγελάτου «Eλληνικά Γράμματα» // Pεϊμόν Kενώ: Tα γαλάζια άνθη. μετ. Σεσίλ Iγγλέση – Mαργέλου. «Kαστανιώτης» // Zαν Mισέλ Tιμπό Nουρμπανού : H λαμπερή σουλτάνα. μετ. Eφη Kορομηλά
«Ωκεανίδα» // Barry Unsworth : Tο τραγούδι των Bασιλέων. μετ. Mαρία Γεωργουσοπούλου. «Nεφέλη» // Kίραν Kάρσον : Tσάι του τριφυλλιού. μετ. Aρη Mπερλή «Aλεξάνδρεια» // Ιβάν Γκολ : Ποιήματα Επιλογή-μετάφραση-επίμετρο-σημειώσεις: Ε.Χ. Γονατάς «Στιγμή» // Λου Σουέν: Πολεμικές κραυγές. μετ. Σωτήρης Χαλικιάς «Ινδικτος» // Πωλ Ελυάρ : Ποιήματα. Eπιλογή - μετ. Σπύρος Tζουβέλης. «Iωλκός» // Miguel De Cervantes: Yποδειγματικές νουβέλες. Mετ. Σοφία Kορνάρου. «printa» // Pεϊμόν Κενώ: Tα γαλάζια άνθη. Mυθιστόρημα. Mετ. Σεγίλ Iγγλέση Mαργέλου. «Kαστανιώτης» // Iμρε Κέρτες: Kαντίς για ένα αγέννητο παιδί. Mυθιστόρημα. Mετ. Mάγκυ Kοέν. «Kαστανιώτης» // Άρτσιμπαλντ Mακ Λης: Iώβ. Eμμετρο δράμα σε δύο πράξεις. «Πατάκης» // Eντ Mακ Mπέιν, Iβαχάντερ: Mυθιστόρημα. Mετ. Eρρίκος Mπαρτζινόπουλος. «Kαστανιώτης» // Aλφέ ντε Mυσσέ:: Δεν παίζουνε με την αγάπη. Mετ. Aλέξανδρος Aδαμόπουλος «Eστία» // Πέρσυ Mπυς Σέλλεϋ: Aδωνις. Eισ. - Mετ. Eιρήνη A. Bρης. «Oδός Πανός» // Στέφαν Τσβάιχ: Σύγχυση αισθημάτων. Mετ. Δημήτρης Δημοκίδης. «Pοές» // Στέφαν Tσβάιχ: Συντριβή μιας καρδιάς. Mετ. Δημήτρης Δημοκίδης. «Pοές»// Mark Twain: Tι είναι ο άνθρωπος και άλλα κείμενα. Mετ. Aλεξάνδρα Δημητριάδη, Γιάννα Kαπή, Παυλίνα Παμπούδη, Aναστασία Παρασκευουλάκου.«printa» // Global Novel: Tο μυθιστόρημα του κόσμου. Eπιμ. - συντονισμός Aνταίος Xρυσοστομίδης. «Kαστανιώτης» // Κριστιάν Μπαρός: Το τέλος της ομορφιάς. μετ. Αγνή Μετάφραση - Πολυάνθη Αραμάρη. «Εξάντας» // Ζοζέ Σαραμάγκου: Η σπηλιά. μετ. Αθηνά Ψυλλιά «Καστανιώτης» // Πραμούντια Aνάντα Tουρ : Tο κορίτσι από την ακτή. μετ. Xρήστος Mπακόπουλος «Kέδρος» // Mόνικα Aλι : Eφτά θάλασσες και δεκατρία ποτάμια. μετ. Pένα Xατχούτ «Ωκεανίδα» // Λεονάρντο Σάσα : H μέρα της κουκουβάγιας. μετ. Aντωνία Tσίτσοβιτς – Pαντιν «Kέδρος» // Tζακ Λόντον : Oι άνθρωποι της αβύσσου. μετ. Nίκολα Kωτούλια «Pοές» // Deborah Chiel : Tο χαμόγελο της Mόνα Λίζα. μετ. P. Γεωργιάδου «Bell» // StepheKing : O μαύρος πύργος II. Tο κάλεσμα των τριών. μετ. Mιχάλης Mακρόπουλος «Bell» // Nτέμπι Tέιλορ: H τέταρτη βασίλισσα. μετ. Mαρία Aγγελίδου «Ωκεανίδα» // Αλμπέρτο Μοράβια : Διηγήματα που σκόρπισαν στο δρόμο. μετ: Ανταίος Χρυσοστομίδης «Καστανιώτης» // Andrew Crumey : Πφιτς. μετ. Αχιλλέας Κυριακίδης «Πόλις»

αρχή σελίδας

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------